Οι Μικρές Κυκλάδες έχουν κάτι που δύσκολα μετριέται σε αριθμούς. Μικρά νησιά, περιορισμένες υποδομές, ήσυχες παραλίες και ένας ρυθμός ζωής που μοιάζει να αντιστέκεται στη λογική της μαζικής τουριστικής ανάπτυξης.
Όσο όμως αυξάνεται η δημοτικότητά τους, επιστρέφει συνεχώς το ίδιο ερώτημα: πόσους επισκέπτες μπορούν πραγματικά να υποδεχθούν;
Η απάντηση δεν αφορά μόνο τα διαθέσιμα δωμάτια. Αφορά το νερό, την ενέργεια, τις μετακινήσεις, τη διαχείριση απορριμμάτων, τις παραλίες και κυρίως την καθημερινότητα των ανθρώπων που ζουν εκεί. Ένας προορισμός μπορεί τεχνικά να φιλοξενήσει περισσότερους ταξιδιώτες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει και να το κάνει.
Η γοητεία της Σχοινούσας, της Ηρακλειάς, του Κουφονησίου ή της Δονούσας βασίζεται ακριβώς στην κλίμακά τους. Στην αίσθηση ότι ο τόπος δεν έχει σχεδιαστεί αποκλειστικά για τον τουρισμό.
Ίσως λοιπόν το σημαντικότερο ερώτημα να μην είναι πόσους χωράνε οι Μικρές Κυκλάδες, αλλά πόσους μπορούν να υποδεχθούν χωρίς να πάψουν να είναι Μικρές Κυκλάδες.
